Cok tuhaf bir sey aliskanlik...
Insan oyle bir alisiyor ki sevdigine, onun kalbine, ruhuna, tenine, vucuduna...
Asik oldum, ilk asik oldugum insana kavusamadim, ikincisine de kavusamadim.
Ancak kavustugum ve bir araya gelip ilk sevgilim olan insan; benim icin o kadar ozel oldu ki.!
Cok inandim ona be! Cok sevdim onu, cok "onunla oldum", "onun" oldum. Onun olmaktan cok keyif aldim.
Cok acmisim ben megerse sevilmeye..
Bu kiz beni cok sevdi, cok ama cok sevdi. Ve ben sevilmeye cok actim. Birisi tarafindan boylesine sevilince tabi ben de adeta ne oldum delisi oldum. Kendimi kaybettim. Ya da kim bilir belki de kendimi buldum..
Kim kendini bulmus ki bu dunyada ? Kendini buldugunu iddia eden insan yalan soyluyordur bence, cunku insanoglu hayati boyunca kendini bulmaya calisir, ama hicbir zaman tam olarak bulamaz.
Bu kendimi buldugumu zannetmislik icinde, oyle bir sevdim ki!
Icimden o kadar cok geliyordu ki onu sevmek, onu dusunmek, onun mutlulugunu dusunmek, onu istemek, onu arzulamak, onu ozlemek...
Bu devirde iliskileri elimden geldigince detaylica izlemeye ve incelemeye calisiyorum. Onlara bakinca, benim bu iliksimdeki sevginin acik ara farkli oldugunu, miktar, ictenlik, sicaklik ve oldugu gibi olmalik konusunda adeta bir orneginin daha olmadigini gordum hep.
Yillar boyu suren beklemem, sanki muradina ermis de hakkaten "O"nu bulduguma inanmisim.
Ya hakkaten, cok tatli, cok masum, cok tertemiz sevmisim ben...
Bu kadar uzulmek, boylesine terkedilmek, boylesine birakilmayi kabul edemiyorum ne yazik ki!
Ama bu lanet olasi dunyanin duzeni, bunu insana ogretiyor, boyle olmayi ogretiyor!
O kadar piril piril bir sevgi...
Harcandi, bitti...
Zor be bunu atlatmak, atlatmaya calismak, atlattigini sanmak, atlattigini sanmaya calismak...
Boyle olmasaydi, iyiydi...
Cok sevdim ben...
COK !