tik!
bombos!!
kalbim, beynim bombos!!!
insanlari cok seviyorum ya ben. yemin ediyorum dunya, sana yemin ediyorum bak!! Kimse hakkinda kotu dusunmuyorum, kimsenin kotulugunu istemiyorum, kimse kotu olsun istemiyorum, ben daha iyi olayim demiyorum!!!
Ama!!!
Ama su dunyada (kufur etmicem oruc tutuyorum, biraz beden terbiyesi), insanlar beni cok kolay kalplerinden disari atiyorlar. Yani yemin ediyorum anlamiyorum. Nerede yanlis yapiyorum ben.
Kimseye kizamadigimdan tabii iyice icime donuyorum. Evet artik iyice ve iyice issizlastim. Insanlarla artik paylasmaz oldum. Ne olacak!! Paylasicam, paylastikca baglanicam, sonra onlar yine ve her zaman oldugu gibi kolayca beni cigneyecekler. O kadar paylasim ve baglanma sonrasi oylesine darbeleri cok aldi yuregim. Cok aldi be dunya!!!
Oysa ben kimsenin kotulugunu istemiyorum.
Evet hatalari herkes yapar, ben de yapiyorum. Ama ozur dilemesini de biliyorum. Gururum hicbir zaman ozrun onune gecmiyor. Ama iste boyle olmasina ragmen hala insanlarin gonlunden kapi disari durumu...
Ne yapayim, kafama sikacak halim yok ya.
Sehirle dertlesiyorum.
Caddeler, sokaklara haykiriyorum. Meydanlara fisildiyorum....